Zakazany owoc. I

       Ostatnia próba.

       Patrzę.

     Stoję tuż pod sceną a za mną rozciągają się olbrzymie trybuny. Już jutro wszystkie te miejsca będą zajęte przez wrzeszczące fanki. Na tle tłumu wzniosą się urocze transparenty, a tysiące głosów będzie wyznawać im miłość.

       Na razie wyglądają dość żałośnie.

   Banda azjatyckich chłopców próbuje wykrzesać z siebie choć odrobinę energii, a ja zastanawiam się, czy oglądam występ EXO, czy szkolne przedstawienie.

       Jest szósta rano.

     Ci od mikrofonów już ogarnęli nagłośnienie, ale nie wiem po, co to wszystko skoro i tak zamiast prawdziwych głosów przez głośniki rozbrzmi cudownie przekombinowany playback.

     Tuż obok słyszę jak stylistki donośnie zastanawiają się nad kolorem błyszczyka, który będzie dobrze komponować się z cerą D.O.

    Jeśli dobrze ogarniam sytuację, ten D.O ten dokładne ten, który cały czas jest pod dźwiękiem.

        Mam dosyć.

     Wchodzę za kulisy, mijając po drodze managera. Ten uroczy facet jest o wiele bardziej zafascynowany wieczornym wywiadem niż tym, że jego chłopcy są do kitu. Jeszcze mnie zaczepia, z idealnie wymalowanym uśmiechem.

       - I jak tam? Są świetni, prawda? - jakby był głupi.

      Wchodząc do środka, zastanawiam się, co zrobiłam źle. Dałam im świetną piosenkę, wręcz doskonałą - prawdziwe arcydzieło. Choreografia była może trochę zbyt ekspresyjna, ale firma nie chciała niczego nieprzekombinowanego. Jakimś cudem nie zmieniło się to w kupę kiczu.            Wciąż mieli jakiś tam czar, który sprawiał, że tysiące fanek wrzeszczało na trybunach.

   Beznamiętnie mijam wszystkich tych, którzy nie mają żadnego znaczenia. Stylistów. Choreografów. . Tych od nagrań. Tych od makijażu. Tych od wszystkiego innego. Otoczona przez błyszczące ekrany i twarze EXO w każdym kącie.

       Idę prosto do ich pokoju. Muszę pomyśleć.

       Gdzieś na środku białego korytarza pojawia się Hanji

    - Nie mam pojęcia, co robić. - prawie szepcze, ale widać, że się denerwuje. Tę śliczną koreańską buzię wykrzywia grymas niezadowolenia. Patrząc na niego z boku można by pomyśleć, że to tylko kolejny członek załogi. Nawet z tą ogromną sylwetką i masą mięśni przez dziecięcą twarz wciąż wygląda tylko na kolejnego dzieciaka.

       Błąd. To on tutaj rządzi.

     - Rozkręcą się, jak usłyszą fanów. Jest szósta rano, nie możemy za wiele wymagać - mówię zrezygnowana, a on tylko powoli kiwa swoją wielką głową.

      - Co zamierzasz?

    Nie mogę się powstrzymać od lekkiego uśmiechu. Wciąż potrzebuję mojej pomocy. Wciąż mnie szanuję.

     Chociaż on jeden.

    Garderoba EXO błyszczy w bieli. W powietrzu unosi się zapach słodkiej mięty i gorzkiej czekolady. Patrząc na trzy puchate kanapy i długie, jaśnięjące lustra, myślę o zupełnie innej sali. Tej, przed Madison Square Garden i o tłumie, który skandował moje imię. O chłopakach z Anonimusa. O pierwszym Grammy i o tym ostatnim, gdy już przestali pytać o prawdziwe imię.

       Wtedy nazywali mnie geniuszem.

      - Po prostu poślij kogoś po jedenaście mocnych kaw. Może wtedy wstaną na nogi - mówię, bezmyślnie gapiąc się lusto.

       - Ehm, ale... - jęczy.

       Oczywiście. Zabrakło mu ludzi, gdy wszyscy gapią się na uroczych azjatyckich chłopców.

       - Nie martw się. Sama pójdę.

***

   Pół godziny później stoję przez pokojem, ściskając w dłoniach tacę kaw. Cała drżę i za każdym razem, gdy już wyciągam dłoń, by nacisnąć na klamkę, nie mam dość odwagi, by wejść do środka.

     Po raz dziesiąty odstawiam kawy i zerkam na swoje odbicie w lustrze. Nie jestem śliczna i nie ważne ile razy będę zakrywać blizny one wciąż tam będą. Jasne, prawie białe włosy, irytującą odporne na farbę będą błyszczeć nawet pod ciemnym kapturem. Zresztą, czemu ja się tak przejmuję?

   Słyszę ich rozbawione głosy. Ciche chichoty, ożywione rozmowy. Ktoś trenuje - perfekcyjnie uderzając kolejne nuty. Gdzieś tam słychać Hanjiego, który powoli czyta scenariusz, cudem ogarniając te zabawną gromadkę.

     Dopiero teraz czuję jak bardzo są idealni. Wyjęci ze snu. Doskonali.

     Po prostu zamykam oczy i ruszam przed siebie.

      Już po pierwszym kroku uderza mnie ten blask. Szybko zwieszam wzrok. Nie mam jak się ruszyć.

- O kawa! - nie mam pojęcia, który z nich to wykrzyknął, ale jakimś cudem dodał mi odwagi. Wciąż nieśmiało zerkam przed siebie.

      EXO. Moja mała obsesja. Jedenastu boskich azjatyckim chłopców z nieziemskim talentem. Wciąż w luźnych ubraniach, śmieją się wesoło, jakby nieświadomi swojego idealnego blasku. Prawdopodobnie jedyni ludzie na planecie, którzy są w stanie wżerać te głupie przekąski, które kosztowały firmę marne grosze z tak wielkim zaangażowaniem. Widzę puste pudełko po żelkach i kilka misek z chipsami, w których jeszcze jakimś cudem zostały resztki.

      Są tutaj. Tak blisko.

     Pierwszy nadchodzi Sehun. Wpatruje się w kawę wzrokiem, którym drapieżnik obdarza swoją ofiarę. Nawet na mnie nie patrzy.

       Nie wiem, czy się cieszyć, czy płakać.

    Krok za krokiem ruszam przed siebie i czuję, jak powoli każdy z nich zaczyna mnie zauważać. Jedno krótkie spojrzenie. Westchnięcie. Okrzyk radości.

- Kawa! - to melodyjny głos D.O. rozbrzmiewa tuż obok mojego ucha. Delikatnie zerkam na tą odważną parę ciemnych oczu i wesoły, jaśniejący uśmiech. Nie potrzebuje makijażu, by lśnić.

       Delikatnie odstawiam tacę na mały dębowy stolik, a gdy tylko się odsuwam, oni legną do przodu, niczym stado bezpańskich psów. Jest coś uroczego w sposobie w jaki się przepychają wciąż radośni i pełni życia. Mogłabym się na nich gapić godzinami.

      Kątem oka zerkam na Hanjiego, zajętego przez swoje własne notatki. A potem dostrzegam coś jeszcze.

    Jeden z nich nagle patrzy prosto na mnie, kompletnie ignorując wszystko inne. Patrzy wzrokiem tak pięknym, że aż zabiera mi oddech.

    Ma ładne oczy, ciemne i przenikliwe. Promienny uśmiech, który sprawia, że sama na moment zapominam o wszystkim innym. O Anonimusie. O przeszłości. O głupiej firmie.
      Gdy się odwracam już nie myślę. W uszach gra muzyka na kolejną doskonałą piosenką. A na ustach rozbrzmiewa imię.

Chanyeol.